Soccer-Children-Goal_www.FullHDWpp.com_

Ο Ίρβιν Γιάλομ αναλύει και εξηγεί τις βαθύτερες ρίζες των καθημερινών μας προβλημάτων, που φτάνουν έως τα θεμέλια της ίδιας της ύπαρξης μας.

Πανανθρώπινες έγνοιες. 

  • Θάνατος,το αναπόφευκτο τέλος.
  • Ελευθερία,ανάληψη ευθύνης.
  • Μοναχικότητα.
  • Αναζήτηση νοήματος, σκοπός.

 Το ποδόσφαιρο, αποτελούμενο από ομάδες ανθρώπων, αυτές ακριβώς τις αγωνίες διαπραγματεύεται και εκφράζει στον καθημερινό αγώνα.

Με τη μορφή του αποτελέσματος, της προόδου,της συνοχής.

Της ήττας, των αλλαγών στις συνθήκες, της μετάβασης.

ΘΑΝΑΤΟΣ

Πέρα από τα τραγικά περιστατικά ποδοσφαιριστών ή προπονητών που έχασαν τη ζωή τους στα γήπεδα, η έννοια του τέλους και η αγωνία που ξυπνά παρουσιάζεται σε πολλές μορφές.

Αναμετρήσεις που χαρακτηρίζονται ‘’ ζωής ή θανάτου’’  – και είναι, από τη στιγμή που καθορίζουν κρίσιμα την πορεία ενός συλλόγου. Τίποτα δεν είναι ίδιο μετά από ένα χαμένο τελικό ή παιχνίδι-ορόσημο στην πορεία του συλλόγου (μπαράζ ανόδου,πτώση σε χαμηλότερη κατηγορία).

Τα συναισθήματα της απώλειας του στόχου, τα χαμένα όνειρα για την καταξίωση. Οι προσδοκίες που δεν ευοδώθηκαν.

Σε βαθύτερα ανθρώπινο επίπεδο που αγγίζει τις σχέσεις των μελών.

Ο αποχωρισμός συμπαικτών, προπονητών, συλλόγων.

Το αναπόφευκτο της οριστικής απόσυρσης από το χώρο κι από οποιοδήποτε πόστο.

Κάθε ανάλογο τέλος μοιάζει με μικρό θάνατο.

Αντίστοιχα βέβαια σημαίνει και μια νέα αρχή.

Ο Γιάλομ  με τη θεωρία των κυματισμών (σκέψεις και ενέργειες  μας που μένουν χαραγμένες στις μνήμες των συνανθρώπων μας, νοήματα που επηρέασαν ζωές και μεταδίδονται στις επόμενες γενιές) χαρίζει μια υπέροχη εκδοχή της συνέχειας.

Και του ποιητή που σοφά καταγράφει πως “τίποτα δεν πάει χαμένο”.

Αλήθεια, πιστεύει κανείς – υπό αυτή την αντίληψη των πραγμάτων – πως ο Γιόχαν Κρόιφ ως διάνοια και εφαρμογή θα χαθεί στο σκοτάδι;

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Ειδικότερα στις αναπτυξιακές ηλικίες είναι σημείο αναφοράς και συχνής διαμάχης των τάσεων.

Η ελεύθερη λειτουργία των παικτών στο γήπεδο: πολλοί μιλούν για αυτή, διαφημίζουν την διδασκαλία και την εφαρμογή της.

Ακριβώς όπως στην πολιτική, σπάνια συναντάται στην πραγματική της μορφή.

Η ελευθερία σημαίνει επιλογή (κόστος) και ανάληψη ευθύνης.

Προϋποθέτει την αποδοχή τόσο της ευθύνης όσο και του κόστους των ενεργειών μας.

Των λαθών μας και των συνεπειών τους στο συνολικό στόχο, στην πορεία της ομάδας.

Στην ατομική εξέλιξη.

Οπωσδήποτε λοιπόν συνυπάρχει με το αντίστοιχο άγχος που συνοδεύει μόνιμα σαν “γεράκι στο ώμο” σε κάθε λήψη απόφασης.

Άρα και τον φόβο της αποτυχίας.

Είναι εύκολο να καταλάβει λοιπόν ο οποιοσδήποτε το βαθμό δυσκολίας ακόμα και το μάταιο πολλές φορές της φράσης ‘’παίξε ελεύθερα’’ ακόμα κι όταν ο καθοδηγητής έχει τη γνώση και τη βούληση.

Στον τόπο που εμείς ως ενήλικες αναζητούμε τον ένοχο αλλά και τη σωτηρία σε κάθε φυσική καταστροφή (Θεός- Κράτος). Ποτέ δεν έχουμε συμμετοχή.

Είναι μόνιμα οι πολιτικοί που θα μας σώσουν ή θα μας καταστρέψουν.

Στον τόπο όπου η μορφή της οικογένειας κρατά δέσμια τα μέλη στα προκαθορισμένα σχέδια για την πορεία τους στη ζωή, έως και τις μέσες ηλικίες.

Όπου τα μέλη της οικογένειας μέσα σε αυτά τα όρια μπορούν να ζουν ασύδοτα, χωρίς ενδοιασμούς ως υποομάδες και κάστρα ξέχωρα και αδιάφορα ως προς το καλό του  συνόλου.

“Αν το παιδί μου δέρνει είναι καταφερτζής.

Αν το δείρουν είναι bullying”.

Στον τόπο “όπου το μόνιμο κυνήγι της πρόσκαιρης νίκης και του στενού ορίζοντα ακρωτηριάζει κάθε πρωτοβουλία άρα και γνώση” από το παιδί (διώξε, μην ντριμπλάρεις, φάτον).

Σε συνδυασμό με μια μόνιμη υπερπροστασία…

(Όσοι αναζητούν στο ποδόσφαιρο έστω μορφές ελεύθερης έκφρασης μπορούν να ανατρέξουν στις ομάδες του total football. Πολύ περισσότερο στον τρόπο που προηγήθηκε, στο πως εκπαιδεύονται τα μέλη ώστε να καταφέρουν να μοιραστούν δίκαια τα δικαιώματα αλλά και στις υποχρεώσεις. Την απόλαυση αλλά και το έργο. Τον πολιτισμό που προυπάρχει, την προσωπικότητα όσων το εμπνεύστηκαν, την εκπληκτική διαδικασία που εξυψώνει τον ποδοσφαιριστή και το άθλημα).

ΜΟΝΑΧΙΚΟΤΗΤΑ

Η μοναξιά του τερματοφύλακα. Συχνά δεν αναφέρεται καν στο σχηματισμό. Έχει διαφορετικά χρώματα η εμφάνιση του από αυτή των συμπαικτών του. Στο μεγάλο διάστημα δεν συμμετέχει στη διαδικασία του αγώνα παρά μόνο ως παρατηρητής μέχρι τη στιγμή που θα χαρακτηριστεί ήρωας ή προδότης. Στο πέναλτι κάτω από τα δοκάρια πριν την εκτέλεση.

Ο προπονητής μετά το αποτέλεσμα – ειδικά μετά την ήττα είναι πάντα μόνος.

Στην τελική επιλογή, στην απόφαση ενδεκάδας, τακτικής, στρατηγικής.

Στο άτυχο αποτέλεσμα είναι ο κύριος υπεύθυνος.

Όπως ο αρχηγός – ηγέτης της ομάδας. Ο διαιτητής στις αποφάσεις. Ο παίκτης που χάνει την ευκαιρία, ο παίκτης στο λάθος.

 Όλοι νιώθουν τον κόσμο απέναντι τους, σαν κύμα έτοιμο να τους σκεπάσει.

Οι επαγγελματίες που ζουν μόνοι σε ξένο τόπο μακριά από φίλους και αγαπημένα πρόσωπα.

Οι νέοι που αναζητούν την τύχη τους επίσης.

Δίκαια χαρακτηρίζουν το ποδόσφαιρο και ως ατομικό άθλημα.

Στην άξια και άριστη μονάδα στηρίζεται κάθε υποομαδική και ομαδική τακτική, απόδοση και αποτέλεσμα.

Μόνος καθορίζει στόχο ο αθλητής, ονειρεύεται, παλεύει, επιδιώκει.

Ιερός ο αγώνας του κάθε ατόμου προς το ανώτερο.

Άξιος και ο σεβασμός και η κατανόηση στον τρόμο που συνοδεύει η συνειδητοποίηση αυτής της αλήθειας.

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΝΟΗΜΑΤΟΣ – ΣΚΟΠΟΣ

Έχει παρατηρηθεί από έρευνες πως  μειώνονται οι θάνατοι σε υπέργηρους  ή ασθενείς στα χρονικά διαστήματα πριν από τις εκλογές μιας χώρας.

Πριν από μεγάλα αθλητικά γεγονότα επίσης (Ολυμπιακοί αγώνες, Μουντιάλ) κλπ.

Ο άνθρωπος στηρίζει την ύπαρξη του και τον καθημερινό αγώνα του απέναντι στο μάταιο και το εφήμερο για συγκεντρώσει δύναμη για να σταθεί στα πόδια του.

Αν πάψει να υπάρχει βαθύτερο νόημα και σκοπός, παραιτείται.

Κουράζεται, απογοητεύεται, παύει να δρα.

 Στο ποδόσφαιρο συχνά μετά από απογοήτευση ακολουθούν τα ερωτήματα:

  • Γιατί παίζω ;
  • Γιατί να κουράζομαι ;
  • Γιατί να στερούμαι ;
  • Τι κερδίζω και τι χάνω από το ποδόσφαιρο.

Στις μικρές ηλικίες είναι οδυνηρή διαδικασία η εύρεση των απαντήσεων.

Πολλές φορές η άρνηση συμμετοχής, η σταδιακή ή ξαφνική αποχώρηση από άθλημα ή σύλλογο κρύβουν ακριβώς την έλλειψη ή την αναζήτηση νοήματος και πραγματικού σκοπού.

 Συχνό φαινόμενο φυσικά και σε μεγαλύτερες ηλικίες, στο υψηλό επίπεδο επίσης..

Επαγγελματίες καταπιεσμένοι ως παιδιά έχασαν τον προσανατολισμό τους και από παιδιά-θαύματα κατέληξαν στα αζήτητα. Ψάχνοντας πλέον απεγνωσμένα όχι το μεγάλο συμβόλαιο ή τη δόξα αλλά τον ίδιο τον εαυτό τους.

Η ΟΜΑΔΑ ΩΣ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΓΝΩΣΗΣ- ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΩΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ

 Ακόμα και σήμερα ακούγονται φωνές του τύπου “στείλε το παιδί σε ποδοσφαιρική ομάδα να σκληραγωγηθεί, να γίνει άντρας” (όπως για το στρατό παλαιότερα)!

Αντίθετη άποψη στο άλλο άκρο αυτή της ενασχόλησης με το άθλημα ως “παρκάρισμα” του παιδιού ώστε να κερδίσουν χρόνο οι ενήλικες. Με την αίσθηση του παιδότοπου όπου “το παιδί μου θέλω να περνάει καλά”, όπως στο εμπορικό κέντρο, σε παιδικά πάρτυ κλπ.

Καταναλωτικής νοοτροπίας και αυτή η δραστηριότητα “πληρώνω – απαιτώ – παζαρεύω – καθορίζω”.

Προέχει φυσικά η χαρά και το χαμόγελο για όλα τα παιδιά του κόσμου, κάθε στιγμή.

Η αλήθεια της ζωής βέβαια όμως πάντα παρούσα.

Όπως και αυτή του ποδοσφαίρου, των γνήσιων συναισθημάτων που παρέχουν την ισορροπία στη διαμόρφωση των σχέσεων και των χαρακτήρων.

Αν σκεφτούμε.

Ακόμα και τα γλυκά περιέχουν αλάτι.

Κάθε νόστιμο φαγητό περιέχει υλικά που μόνα τους δεν θα μπορούσαμε να αντέξουμε ούτε στη γεύση ή την οσμή  αν παραβιαστεί το ακριβές όριο.

Συνυπάρχουν όμως.

Όπως στο ποδόσφαιρο μαζί με τη χαρά, την ικανοποίηση, την αγάπη, συνυπάρχουν η αδικία, η απογοήτευση, ο ανταγωνισμός.

Νίκη – ήττα.

Κούπες – αποκλεισμοί.

Αποδοχή – απόρριψη.

Χαρά – λύπη.

Φιλία – αντιπαλότητα.

Καταστάσεις και συναισθήματα που εναλλάσσονται με μοναδικό, σχεδόν μαγικό τρόπο, που προσφέρουν μεγάλα, πολύτιμα και – το κυριότερο – γνήσια μαθήματα υψηλής  και αστείρευτης αξίας που σε βάθος χρόνου προσφέρουν λύσεις σε κάθε αντιξοότητα.

Τέσσερις λοιπόν οι έσχατες έγνοιες, πανανθρώπινα θεμελιώδη της ύπαρξης μας.

Τέσσερις και οι φάσεις του αγώνα στο ποδόσφαιρο:

  • Κατέχω την μπάλα (επίθεση, διατήρηση κατοχής, ανάπτυξη).
  • Έχασα την μπάλα (άμυνα, είμαι ανοιχτός, να κλείσω τους χώρους).
  • Τι κάνω να την ξανακερδίσω (πίεση, συνεργασία, υποστήριξη).
  • Τι κάνω  όταν την ξανακερδίσω (αντεπίθεση, δημιουργία, διατήρηση).

Οι φάσεις αυτές, όπως οι φάσεις της ζωής, αλλάζουν μόνιμα, γρήγορα στο μεγάλο ποσοστό τους.

Όπως τα συναισθήματα.

Οι ομάδες που επιβιώνουν και νικούν είναι αυτές που προσαρμόζονται άμεσα στη νέα συνθήκη και λειτουργούν ικανοποιητικά έως άριστα σε κάθε μεταβολή.

Και ποιά είναι το κύριο χαρακτηριστικό αυτών των ομάδων;

Πέρα από τα προσόντα της δύναμης, της αντοχής ή της ταχύτητας (ας λείψει και κάτι από αυτά).

Αδιαπραγμάτευτα αυτά της αντίληψης και της υψηλής τεχνικής κατάρτισης.

Στη ζωή;

Η ίδια η τέχνη του να ζεις.

Αφιερωμένο στη μικρή Κωνσταντίνα

Δημήτρης Ελευθεριάδης 

 

 

Advertisements